در نوشتار پیشین، سخن از آن رفت که آقای گنجی مستندات خویش را بصورت گزینشی برمی گزیند. او در اتخاذ این روش غیر معرفتانه و و غیر محققانه آن قدر پیش رفته است که در بسیاری از مواردی که بر روی آن تأکید می کند، کاملاَ متضاد مستندات خود سخن می راند؛ شاید خوانندگان نظرات ایشان نتوانند به تمام منابعی که وی به آنها استناد می کند
بعد نشر مقالات ومقابلات متنوعة للسيد عبدالكريم سروش حول «بسط التجربة النبوية» واعتبار أجزاء كبيرة من القرآن الكريم «عَرَضِيَّة» (أي تاريخية وظرفية)، دأب تلميذه السيد أكبر گنجي منذ فترة على كتابة سلسلة من المقالات في المواقع الإخبارية بهدف تدعيم وتعزيز أفكار أستاذه. تتضمن أقواله جوانب متعددة سنرد عليها جميعاً بالمناسب في حينه. جوهر حجته يقوم على أن القرآن بأكمله عَرَضِي، وأنه ليس إلا تجربة شخصية لإلهام داخلي اقتناه النبي الأكرم (ص) بنفسه.
در شماره هاي پيشين اين نقد نامه سخن از آن رفت كه آقاي مدرسي با گزينش كردن روايات و تحريف يا ناقص ارائه دادن آنها اهداف ذهني خود را نسبت به روند حركت شيعه اماميه در تاريخ تدوين نموده است
آقای مدرسی در تحلیلی که در مورد گسترش متکلمینِ در کنار امامان معصوم داشته اند، ضمن تأیید این مطلب نکته ی ظریفی را لابه لای سخنان خود ارائه داده است و آن این است که ائمه به متکلمین می گفتند که دین قلمرو وحی است، نه عقل. به مطالب ایشان دقت فرمایید
نويسنده كتاب- آقاي مدرسي- در صفحه ی119 كتابش چنين آورده است:" گروه ديگري را هواداران اسماعيل، يك فرزند امام صادق كه يكي دو سال پيش از رحلت پدر خود درگذشت، تشكيل مي دادند. اسماعيل، فرزند ذكور ارشد امام و بسيار مورد علاقه و محبت ايشان بود و انتظار عمومي آن بود كه وي جانشين آن حضرت خواهد بود. حتي شايعاتي قوي در جامعه ي شيعه به وجود آمده بود كه امام او را صريحاً به عنوان جانشين خود معين فرموده است."
در مباحث گذشته ی این نوشتار در چندین نوبت به نقد مدارک و اسنادی که آقای مدرسی در کتاب خویش، خواننده را به آن ارجاع داده است، پرداختیم و توضیح داده شد که در چند باری که ما به کتب معرفی شده ی ایشان مراجعه کردیم مطابق با آنچه که آقای مدرسی می گفت نبود. در این مقاله بر آن شده ایم که چند نمونه دیگر از اسناد ایشان را که خلاف واقع بوده است، طرح می کنیم.
آقای مدرسی در فصل سوم کتاب خود، ابتدا سیر تاریخی امامت و حوادثی که بر سر جانشینی امامان معصوم تا حضرت امام حسن عسگری(ع)، رخ داده را بیان نموده است.1 می نویسد: «یک گروه از شیعیان پر حرارت که طرفدار قیام مسلحانه بوده و روش صبر و انتظار امام صادق(ع) را نمی پذیرفتند، نخست در سال 122 به قیام زید بن علی پیوسته و پس از آن به شاخه ی حسنی از خاندان پیامبر روی آوردند که در آن زمان، بزرگ آنها عبد ا... ابن محض از نواده ی امام حسن مجتبی(ع) بود.»2
جمعیت شیعیان امامیه به همراه دوازده امام خود از آغاز امامت حضرت علی(ع) تا پایان غیبت صغرای حضرت امام زمان در سال 329، حدود سیصد و نه، ده سال شمسی را طی کرده اند.2
اینکه چرا و چگونه گروه معتزله توانستند یک قرن، در جامعة اسلامی ترک تازی کنند و تحت عنوان آزادی و آزادگویی و آزادی خواهی به شکنجه و تفتیش عقاید و قتل و ضرب و جرح و تبعید و زندان مخالفان خود بپردازند،
نویسنده ی کتاب در ادامه ی بحث غلو و تقصیر و راه میانه به بررسی خط ّ فکری غلات و مفوّضه و نظرات افراطیِ مخالف آنها می پردازد و از آنها به نام گروه مقصّره نام می برد و سپس به بیان طرز فکر گروه سومی که راه میانه را پیش گرفته اند،
نویسنده، در مبحث دوم کتاب خود، به تشریح و تعریف خطوط فکری و موازی در درون شیعه و سیر تدریجی تکامل آنها مي پردازد که از آن میان، به غلات شیعه، مفوّضه، مقصره و میانه روان در تفکرات شیعه پرداخته است.
نویسنده ی کتاب «مکتب در فرایند تکامل» در ادامه ی مبحث حقوق و مسئولیت ها، در کتاب خود یک تحلیل بنیادین از دواران سیاسی امامت امام باقر(ع) و امام صادق(ع) انجام داده اند که ذیلا ً به پاره ای از آن اشاره می کنیم.