جستجو

روزی و روزگاری رسید که خداوند مهربان تصمیم گرفت موجودِ جدیدِ دیگری را در جهان خلق کند. او در میان بی نهایت موجوداتی که تا آن دوره خلق کرده بود، پدیده انسانی جدیدی را به وجود آورد که جز خودش کسی نمی توانست آن موجود را بشناسد و به ناگاه تمام موجوداتی که قدرت شعور و اندیشیدن داشتند همه در بهت عظیمی از این خلق جدید، فرو رفتند

در نوشتار پیشین، سخن از آن رفت که آقای گنجی مستندات خویش را بصورت گزینشی برمی گزیند. او در اتخاذ این روش غیر معرفتانه و و غیر محققانه آن قدر پیش رفته است که در بسیاری از مواردی که بر روی آن تأکید می کند، کاملاَ متضاد مستندات خود سخن می راند؛ شاید خوانندگان نظرات ایشان نتوانند به تمام منابعی که وی به آنها استناد می کند

بعد از مقالات و مصاحبه هاي آقاي سروش پيرامون بسط تجربه نبوي و عرضي دانستن بخش هاي زيادي از قرآن كريم، مدتي است كه شاگرد ايشان آقاي اكبر گنجي اقدام به نوشتن مقالاتي در جهت تحكيم افكار ايشان در سايت هاي خبري نموده است.

در شماره هاي پيشين اين نقد نامه سخن از آن رفت كه آقاي مدرسي با گزينش كردن روايات و تحريف يا ناقص ارائه دادن آنها اهداف ذهني خود را نسبت به روند حركت شيعه اماميه در تاريخ تدوين نموده است

آقای مدرسی در تحلیلی که در مورد گسترش متکلمینِ در کنار امامان معصوم داشته اند، ضمن تأیید این مطلب نکته ی ظریفی را لابه لای سخنان خود ارائه داده است و آن این است که ائمه به متکلمین می گفتند که دین قلمرو وحی است، نه عقل. به مطالب ایشان دقت فرمایید

نويسنده كتاب- آقاي مدرسي- در صفحه ی119 كتابش چنين آورده است:" گروه ديگري را هواداران اسماعيل، يك فرزند امام صادق كه يكي دو سال پيش از رحلت پدر خود درگذشت، تشكيل مي دادند. اسماعيل، فرزند ذكور ارشد امام و بسيار مورد علاقه و محبت ايشان بود و انتظار عمومي آن بود كه وي جانشين آن حضرت خواهد بود. حتي شايعاتي قوي در جامعه ي شيعه به وجود آمده بود كه امام او را صريحاً به عنوان جانشين خود معين فرموده است."

در مباحث گذشته ی این نوشتار در چندین نوبت به نقد مدارک و اسنادی که آقای مدرسی در کتاب خویش، خواننده را به آن ارجاع داده است، پرداختیم و توضیح داده شد که در چند باری که ما به کتب معرفی شده ی ایشان مراجعه کردیم مطابق با آنچه که آقای مدرسی می گفت نبود. در این مقاله بر آن شده ایم که چند نمونه دیگر از اسناد ایشان را که خلاف واقع بوده است، طرح می کنیم.

آقای مدرسی در فصل سوم کتاب خود، ابتدا سیر تاریخی امامت و حوادثی که بر سر جانشینی امامان معصوم تا حضرت امام حسن عسگری(ع)، رخ داده را بیان نموده است.1 می نویسد: «یک گروه از شیعیان پر حرارت که طرفدار قیام مسلحانه بوده و روش صبر و انتظار امام صادق(ع) را نمی پذیرفتند، نخست در سال 122 به قیام زید بن علی پیوسته و پس از آن به شاخه ی حسنی از خاندان پیامبر روی آوردند که در آن زمان، بزرگ آنها عبد ا... ابن محض از نواده ی امام حسن مجتبی(ع) بود.»2

جمعیت شیعیان امامیه به همراه دوازده امام خود از آغاز امامت حضرت علی(ع) تا پایان غیبت صغرای حضرت امام زمان در سال 329، حدود سیصد و نه، ده سال شمسی را طی کرده اند.2

اینکه چرا و چگونه گروه معتزله توانستند یک قرن، در جامعة اسلامی ترک تازی کنند و تحت عنوان آزادی و آزادگویی و آزادی خواهی به شکنجه و تفتیش عقاید و قتل و ضرب و جرح و تبعید و زندان مخالفان خود بپردازند،

نویسنده ی کتاب در ادامه ی بحث غلو و تقصیر و راه میانه به بررسی خط ّ فکری غلات و مفوّضه و نظرات افراطیِ مخالف آنها می پردازد و از آنها به نام گروه مقصّره نام می برد و سپس به بیان طرز فکر گروه سومی که راه میانه را پیش گرفته اند،

نویسنده، در مبحث دوم کتاب خود، به تشریح و تعریف خطوط فکری و موازی در درون شیعه و سیر تدریجی تکامل آنها مي پردازد که از آن میان، به غلات شیعه، مفوّضه، مقصره و میانه روان در تفکرات شیعه پرداخته است.