کتاب«خار در چشم و تیغ در گلو»،جلد دوم.

به نام خداوند بخشاینده مهربان

نوشتار زیر، ادامه جلد اول کتاب "خار در چشم و تیغ در گلو" می باشد که سرآغاز آن در مورد دیدگاه های ابوبکر نسبت به عمر و بالعکس می باشد.

دیدگاه های ابوبکر نسبت به عمر و بالعکس

باند مخالف با حضرت رسول (ص) که همه با هم متحد بودند، در اقداماتی که علیه وی انجام دادند سرانجام او را به شهادت رسانیدند. بعد از او آنچه که بر سر راهشان قرار داشت، حضرت علی (ع) و حضرت زهرا (س) بود که با شهادت حضرت زهرا (س) که ناجوانمردانه با کتک خوردن از یاران ابوبکر و خود عمر و سقط فرزند او محسن صورت گرفت؛ بدین ترتیب دومین مانع آنها از سر راهشان کنار رفت. بلافاصله بعد از شهادت دختر پیامبر (ص)، علی (ع) و گروه بنی هاشم با ابوبکر بیعت کردند. بعد از این بیعت در مدینه دیگر هیچ مزاحم جدی برای دارو دسته حاکم وجود نداشت. آنها شروع به سازماندهی لشکر و سپاه و امراء و فرمانداران و والیان قضاوت و امیران حج و مکه و... نمودند و کشور را با تمام ابعاد ظاهری آن بین خود تقسیم کردند. همانطور که قبلاً گفته شد نظام حاکم – که اکثراً  با یکدیگر در زمان حضرت رسول (ص) پیمان برادری بسته بودند- به تدریج فرهنگ و باورهای دوران جاهلی را که پنهان بود به درون جامعه بر گرداندند؛ مانند برتری دادن به عرب و اصالت دادن به قریش و خویشاوند و قوانین قبیله گرایی، کنیز داری و برده داری به سبک دوران جاهلی، از کار انداختن قرآن در هدایت مردم که به نوعی خلع سلاح کردن کتاب خدا بود با جدا کردن تفسیر وحیانی پیامبر از آن، کنار گذاشتن امامت و حذف باور به انتصاب علی (ع) به وسیله خداوند در روز غدیر خم، ایجاد رعب و وحشت در میان مردم، ایجاد قوانین ظالمانه در جامعه و... باید اذعان کنیم که این عملکردها باعث شورش های عظیمی در حجاز شد. معتقدان به دین رسول (ع) و مرتدان مخالف اسلام به طور همزمان و علیه حکومت مرکزی در مدینه دست به قیام زدند که باعث کشته شدن هزاران نفر از عموم مردم و صدها نفر از قاریان قرآن و چندین هزار از یاران نزدیک به حضرت رسول(ص) گردید. از آنجا که سنت ها و قوانین خداوند در جهان تغییر و تبدیل ناپذیراست ،گروه حاکم نیز تحت تأثیر همین قوانین الهی قرار گرفتند.

پیامبر (ص) فرموده بود که پس از من به طور پراکنده از من پیروی می کنید و گروهی از شما گروهی دیگر را به هلاکت می رساند.[1]

آری، یکی از سنت های خداوند در ذات قدرت نهفته است. آنانی که طالب قدرت و حکومت بر اساس ارزش های غیر الهی آن هستند برای تصاحب و در دست نگه داشتن آن ابتدا با دشمن مخالف و مشترک خود مبارزه می کنند و بعد از تصاحب و تحکیم قدرت در درون نظام حاکم رقابت و اختلاف بر سر قدرت ظاهر می شود و از همان مبارزان متحد قبلی، گروه های متخاصم با یکدیگر به وجود می آیند که به حذف یکدیگر می پردازند. پیامبر (ص) فرموده بود که وجب به وجب سنت های پیشینیان را بعد از من پیروی می کنید به طوری که حتی اگر آن ها به لانه سوسماری رفته باشند شما هم خواهید رفت. وقتی از وی سوال شد آیا منظورتان مسیحیان و یهودیان هستند؟ پیامبر فرمودند : بلی.[2]

ما شاهد جنگ قدرت در زمان حضرت موسی (ع)  بودیم. همانند سامری که از خویشاوندان و نزدیکان موسی (ع) و هارون (ع) بود و بر علیه آنان کودتا کرد و گوساله سامری را به جای خداوند روی کار آوردند و هزاران نفر بعد از بازگشت حضرت موسی (ع) از کوه طور برای این عمل جاهلی کشته شدند. بعد از عروج حضرت موسی (ع) قوم یهود جانشین او حضرت یوشح(ع) را از کار بر کنار کردند و به جز اندکی در کنار او باقی نماند. یهودیان دین موسی (ع) را برای خود تفسیر جدید کردند و به قول قرآن آیات الهی پیامبران را تحریف کردند (یحرّفون) و پس از آن به طور دائم با یکدیگر در نزاع بودند و پیامبرانی را که برای هدایت می آمدند را به قتل می رساندند(یقتلون انبیاء بغیر الحق).

[1] . طبقات الکبری ابن سعد ج2 ص 198 .

[2] . همان، ج2 ص 193 .